Gambia jest najmniejszym krajem Afryki, który na całej długości dzieli rzeka Gambia, przy czym podział ten jest tym mocniej odczuwalny, że na rzece nie ma ani jednego mostu.
Gambia to pozostawiony swemu losowi przez brytyjskich kolonizatorów niewielki skrawek świata, gdzie wszyscy mówią po angielsku. Brytyjczycy przybyli do Gambii w 1664 r. w ślad za portugalskimi kupcami i zajęli miejsce niemieckich osadników, których usunęli z fortu na wyspie Saint James leżącej w ujściu rzeki Gambia, 30 km od morza.
Przez stulecia Gambia przywykła do nieustannej okupacji – przez piratów, Francuzów, Brytyjczyków czy miejscowych królów plemiennych.
Dopiero w 1963 r. Gambia otrzymała samorząd, a w 1965 r. stała się w pełni niezależnym krajem.
Zdjęcia w książce są podzielone na trzygrupy: pierwsza koncentruje się na południowej części kontynentu (Mozambik,Malawi, Angola, Zimbabwe, Południowa Afryka, Namibia), druga narejonie wielkich jezior (Kongo, Rwanda, Burundi, Uganda, Tanzania, Kenja),trzecia na regionie Sahary (Burkina Faso, Mali, Sudan, Somalia, Czad,Mauretania, Senegal, Etiopia). Tekst do książki został napisany przezuznaną pisarkę Mia Couto z Mozambiku, która opisuje jak Afryka dzisiaj doświadcza skutków kolonizacji jak również konsekwencji ekonomicznychkryzysów i przyrodniczych kataklizmów.